شايدنخستين كسي كه با ديدگاه علمي به حادثه نگاه كرد،هاينريش بود.او،با
بررسي ۷۵هزارحادثه،موفق شد،درسال۱۹۳۱،الگوي دومينو را ارائه دهد.يافته هاي
بررسي هاينريش نشان داد،كه۸۸درصداز حوادث به علت كار ناايمن و۱۰درصد به علت
شرايط ناايمن رخ مي دهند.او،تنهابراي دو درصد از حوادث نتوانست علتي ويژه
بيابد،به همين دليل،نسبت ۸۸:۱۰:۲ را نسبت هاينريش مي نامند. در
الگوي دومينو،حوادث از يك زنجيره رويدادهاي پياپي شكل مي گيرند.زنجيره
ي حوادث در اين الگو،همانند دومينو پنج قطعه اي است،كه قطعات آن در نزديكي
يكديگر جا افتاده اندوبا افتادن هر قطعه،قطعه ي ديگر هم مي افتد.بنابر نظر
هاينريش،اين قطعات عبارت هستند از:پيشينه ومحيط اجتماعي،ضعف هاي
فردي،خطرها(اعمال وشرايط ناايمن)حادثه وزيان.

نوشته شده توسط حاتمی در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 4:9 PM | لینک ثابت |


